معرفی انواع تنبور

تنبور یکی از سازهای ضربی سنتی است که در مناطق مختلف ایران با فرم‌ها و تکنیک‌های متفاوتی نواخته می‌شود. در ادامه به بررسی انواع تنبور پرداخته و ویژگی‌های هر کدام را به‌صورت خلاصه معرفی می‌کنیم.

تنبور ایرانی

این نوع تنبور به‌ویژه در استان‌های شمال غربی ایران مانند آذربایجان و کردستان رواج دارد. بدنه‌ی آن معمولاً از چوب درخت گوزن یا بید ساخته می‌شود و سر آن با ناحیه‌ای چوبی یا فلزی پوشیده می‌شود. صدای این تنبور گرم و عمیق است و بیشتر در موسیقی محلی و رقص‌های قومی به کار می‌رود.

تنبور ترکی (دومره)

در ترکیه و برخی مناطق قفقاز، تنبور به نام «دومره» شناخته می‌شود. این ساز دارای بدنه‌ای گرد و تخت است و با دو یا سه سیم که با موهای اسب یا سیم‌های نخی کشیده می‌شود، نواخته می‌شود. صدای آن تیز و شفاف بوده و در موسیقی فولکلور و رقص‌های ترکی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تنبور ترکمان

تنبور ترکمان شکل خاصی دارد؛ بدنه آن به‌صورت مستطیل یا مربعی است و از چوب بامبو یا نی ساخته می‌شود. این ساز معمولاً با یک یا دو سیم نخی تهیه می‌شود و در مراسم‌های عروسی و جشن‌های محلی به‌عنوان ساز همراه برای آوازهای محلی به کار می‌رود.

تنبور عربی (دفی)

در کشورهای عربی، تنبور به عنوان «دفی» شناخته می‌شود که به‌صورت یک حلقه چوبی یا فلزی با کش‌های نخی کشیده می‌گردد. این ساز در موسیقی کلاسیک عربی و همچنین در رقص‌های مردمی جایگاه ویژه‌ای دارد.

تنبور مدرن

در دهه‌های اخیر، نوازندگان ایرانی سعی کرده‌اند تنبور را با مواد نوین همانند آلومینیوم یا پلاستیک ترکیب کنند تا وزن آن کاهش یابد و صداهای جدیدی تولید شود. این تنبورهای مدرن بیشتر در اجراهای ترکیبی و جاز به کار می‌روند.

نتیجه‌گیری

به‌طور کلی می‌توان گفت که انواع تنبور بسته به منطقه جغرافیایی، فرهنگ بومی و نیازهای موسیقیایی متنوعی شکل گرفته‌اند. هر یک از این سازها ویژگی‌های خاص خود را دارند که باعث می‌شود در موسیقی‌های محلی و ملی نقش مهمی ایفا کنند. این مقاله سعی کرد یک معرفی کلی از این تنوع ارائه دهد تا خوانندگان با دنیای گسترده‌ی تنبور آشنا شوند.

انواع تنبور معرفی کامل و بهترینها